Το Thrash, η νέα ταινία του Tommy Wirkola που βρήκε διανομή στο Netflix, μετά από μια μάλλον περιπετειώδη διαδρομή, μοιάζει από την αρχή σαν ένα project καταδικασμένο. Αρχικά σχεδιασμένο για τις αίθουσες, άλλαξε τίτλους, χέρια και τελικά πλατφόρμα, κάτι που αποτυπώνεται και στο ίδιο το αποτέλεσμα.
Η ιδέα ενός "sharkicane" (καταιγίδας που φέρνει καρχαρίες μέσα σε πλημμυρισμένη πόλη) έχει προδιαγραφές B-movie, αλλά η εκτέλεση δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει το τρένο με τα δολάρια που ξοδεύτηκαν.
Μια ιδέα με προοπτική που χάνει τη συνοχή της
Η βασική αδυναμία του φιλμ φαίνεται να είναι η έλλειψη συνοχής. Αντί να ακολουθεί μία αφηγηματική γραμμή, έχουμε πολλαπλές ιστορίες που τρέχουν παράλληλα χωρίς να συναντιούνται ουσιαστικά. Αυτό είναι μεν της… μοδός, αλλά σε αυτή την κατηγορία φιλμ μάλλον αδόκιμο.
Η αφήγηση μετακινείται από τη Lisa, μια έγκυο γυναίκα που παγιδεύεται μέσα στην καταιγίδα, σε έναν ερευνητή που προσπαθεί να σώσει την ανιψιά του, και σε μια ομάδα παιδιών που προσπαθούν να επιβιώσουν από τους καρχαρίες. Αν και η ιδέα ότι η τελική ένταση θα είναι το άθροισμα των επιμέρους, εδώ καταλήγει να αποδυναμώνει την ταινία και να μας αποσυντονίζει.
Επειδή μάλιστα οι καρχαρίες εμφανίζονται τόσο συχνά και με τόσο προβλέψιμο τρόπο, σταδιακά χάνουν τη δύναμή τους. Ξέρεις κατευθείαν πότε θα σου «έρθει» κι έτσι κρατάς το ποπ κορν πιο σταθερά. Ακόμα και οι κλασικές σκηνές του genre π.χ. υποβρύχιες λήψεις με τα πόδια των πρωταγωνιστών δεν αξιοποιούνται επιτυχώς. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ταινία δεν καταφέρνει ούτε να τρομάξει ούτε να σε εξιτάρει.
Ο ίδιος ο Wirkola, που είναι γνωστός για πιο αυτοσαρκαστικά και υπερβολικά projects, εδώ όμως κάπου το χάνει. Η πρόθεση για ένα διασκεδαστικό, ελαφρώς αυτογνωσιακό B-movie υπάρχει, αλλά δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη κινηματογραφική ακρίβεια. Οι σκηνές δράσης συχνά δείχνουν αδέξιες, με ασταθή ρυθμό και μοντάζ που δεν υποστηρίζει τη ροή της έντασης. Ακόμα και οι πιο gore στιγμές, που θα μπορούσαν να δώσουν χαρακτήρα στο φιλμ, μοιάζουν περισσότερο άνευρες παρά σοκαριστικές ή διασκεδαστικά υπερβολικές.
Κακός κινηματογράφος, μέτρια streaming ταινία
Ένα ακόμη σημείο που επηρεάζει αρνητικά την εμπειρία είναι η συνολική ποιότητα. Η εικόνα συχνά θυμίζει τηλεοπτική παραγωγή παρά κινηματογραφική ταινία, με τα οπτικά εφέ να μην πείθουν πλήρως και την πλημμυρισμένη πόλη να μην αποκτά ποτέ πραγματική αίσθηση ρεαλισμού. Παρότι υπάρχει μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια υδάτινη παγίδα, η υλοποίηση δεν φτάνει το επίπεδο που θα απαιτούσε ένα τέτοιο concept.
Αξιοσημείωτο είναι ότι το σενάριο προσπαθεί να αναδείξει τους χαρακτήρες, αλλά δεν αποκτούν πραγματικό βάθος. Η εγκυμονούσα κεντρική ηρωίδα σε προκαλεί να πεις «Θεέ μου, τι πρόκειται να συμβεί;», αλλά δεν «ξεδιπλώνεται» ως αναπτυγμένος χαρακτήρας, ενώ οι υπόλοιποι ήρωες παραμένουν σε επίπεδο στερεοτύπων survival. Ακόμα και οι πιο έμπειροι ηθοποιοί, όπως ο Djimon Hounsou, εγκλωβίζονται σε σκηνές που δεν τους επιτρέπουν να αναδείξουν τις δυνατότητές τους.
Ανάμεσα σε στιγμές fun και μια άνιση εκτέλεση
Ωστόσο, δεν λείπουν και στιγμές που το φιλμ δείχνει τι θα μπορούσε να είναι. Σε ορισμένες μεμονωμένες σκηνές, η σκηνοθεσία βρίσκει έναν πιο ρευστό ρυθμό και το concept της πλημμυρισμένης πόλης αποκτά μια προσωρινή δυναμική. Εκεί, το Thrash πλησιάζει περισσότερο σε ένα fun disaster thriller με στοιχεία σλάσερ ταινίας τρόμου, χωρίς όμως να καταφέρνει να διατηρήσει αυτή τη συνοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Στο σύνολό του, το Thrash μοιάζει με μια ταινία που βασίζεται περισσότερο στην ιδέα της παρά στην εκτέλεσή της. Έχει στιγμές που θυμίζουν το πνεύμα των B-movie και σαφώς δεν παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά σοβαρά, όμως η έλλειψη έντασης, η διάσπαση της αφήγησης και η άνιση σκηνοθετική προσέγγιση το κρατούν πίσω. Δεν είναι μια πλήρης αποτυχία, αλλά ούτε και μια ταινία που καταφέρνει να σταθεί πάνω από το είδος της. Περισσότερο μοιάζει με μια ευκαιρία που δεν αξιοποιήθηκε πλήρως, αφήνοντας πίσω της ένα αποτέλεσμα άνισο, αλλά όχι χωρίς κάποιες στιγμές απόλαυσης.